پایان بازی
مرغابیان اهلی دست آموز
در شر شر مداوم باران
مست و ترانه خوان
بر آب صاف برکه نشستند.
ما نیز آمدیم و نشستیم
با بال های خسته از رنج راه و دوری ِ پرواز
بی واهمه ز حیله ی تیرانداز
گفتند: ای نورسیدگان ِ ز دیاران ِ دوردست
اینجا خوش آمدید!
گفتیم: ای ناشناس یاران!
دریای مهربانی تان بیکرانه باد!
در شُرشُر ِ مداوم ِ باران
هر لحظه، بزم برکه ی ما شادمانه تر
پیوند آشنائی ما جاودانه باد!
یاران میزبان
کم کم ز ما کناره گرفتند
و ما به مهر
پنداشتیم برکه به ما وا گذاشتند.
اما دریغ و درد!
که صیادها به خشم
داغ ِ هزار گُل، به دل ِ ما گذاشتند.
هان ای ز راه آمده نا آزموده کار!
با مرد در عزای ِ عزیزان گریستن
خوشتر که با برادر ِ نامرد زیستن!
در شر شر مداوم باران
مست و ترانه خوان
بر آب صاف برکه نشستند.
ما نیز آمدیم و نشستیم
با بال های خسته از رنج راه و دوری ِ پرواز
بی واهمه ز حیله ی تیرانداز
گفتند: ای نورسیدگان ِ ز دیاران ِ دوردست
اینجا خوش آمدید!
گفتیم: ای ناشناس یاران!
دریای مهربانی تان بیکرانه باد!
در شُرشُر ِ مداوم ِ باران
هر لحظه، بزم برکه ی ما شادمانه تر
پیوند آشنائی ما جاودانه باد!
یاران میزبان
کم کم ز ما کناره گرفتند
و ما به مهر
پنداشتیم برکه به ما وا گذاشتند.
اما دریغ و درد!
که صیادها به خشم
داغ ِ هزار گُل، به دل ِ ما گذاشتند.
هان ای ز راه آمده نا آزموده کار!
با مرد در عزای ِ عزیزان گریستن
خوشتر که با برادر ِ نامرد زیستن!
محمود پاینده لنگرودی
این وبلاگ به دلایل شخصی تعطیل و دیگر به روز نخواهد شد. امید که روزگاری بهتر و پربارتر بر شعر و شاعران لنگرود بگذرد و شعلۀ جان شاعران و ارزش شعر این شهر، فروزان و افزون بماند.
+ نوشته شده در ۱۳۹۵/۰۱/۱۸ ساعت توسط لنگرودی
